CBb 21 september 2021, ECLI:NL:CBB:2021:899

Msw. Fosfaatrechten. Meststoffenwet: artikel 23, derde en zesde lid. EP: artikel 1. Het College is van oordeel dat de stelling dat de werkelijke melkproductie in 2015 hoger was, omdat een deel van de geproduceerde melk niet is meegenomen, onvoldoende is onderbouwd. Het beroep op de knelgevallenregeling slaagt niet. Hoewel sprake is van een knelgeval (ziekte van de ondernemer, in dit geval één van de twee maten), voldoet appellante niet aan de voorwaarde dat op 2 juli 2015 het fosfaatrecht minimaal 5% lager was als gevolg daarvan. Appellante heeft verder niet aannemelijk gemaakt dat het fosfaatrechtenstelsel een individuele en buitensporige last op haar legt. In dat verband is van belang dat appellante op de peildatum al bezig was met de beoogde uitbreiding van de stal, maar pas op 22 januari 2016 de benodigde Nbw-vergunning heeft verkregen. De uitbreiding heeft derhalve niet plaatsgevonden op grond van door de overheid verleende vergunningen voor het houden van specifieke aantallen melkvee. De beslissing om vóór 2 juli 2015 te investeren terwijl de melkveehouder op die datum nog niet de beschikking had over alle benodigde vergunningen is in de regel niet navolgbaar. Voor zover appellante wel zou hebben beschikt over alle benodigde vergunningen, acht het College de investeringsbeslissingen van appellante en de bedrijfsovername in 2013 mede bezien in het licht van de afschaffing van het melkquotum en de maatregelen die in verband met die afschaffing te verwachten waren en waarover het College in de uitspraak van 23 juli 2019 (ECLI:NL:CBB:2019:291) heeft geoordeeld, niet navolgbaar. Het beroep op artikel 1 van het EP slaagt niet. Verweerder heeft gelet op de gedeeltelijke gegrondverklaring verzocht om toewijzing van de vergoeding van de proceskosten in bezwaar. Het College ziet aanleiding om dit verzoek te honoreren. Het beroep is ongegrond.

De uitspraak op rechtspraak.nl