CBb 13 april 2021, ECLI:NL:CBB:2021:403

Artikel 23, derde en zesde lid, Meststoffenwet. Artikel 72 Uitvoeringsbesluit Meststoffenwet. Artikel 1 Eerste Protocol bij het EVRM. Het College is van oordeel dat verweerder de knelgevallenregeling juist heeft toegepast en zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat daarbij geen rekening wordt gehouden met op de peildatum (nog) niet gerealiseerde groei. Vervolgens heeft verweerder er terecht op gewezen dat appellante een bestaand bedrijf heeft dat is uitgebreid. Dat de wetgever een onderscheid heeft gemaakt tussen enerzijds uitbreiders en anderzijds starters voor wie wel een speciale regeling in het leven is geroepen, behoort tot de beslisruimte van de wetgever. Van rechtsongelijkheid of willekeur is dan ook geen sprake. Het betoog van appellante dat het fosfaatrechtenstelsel op het niveau van de regeling strijd oplevert met artikel 1 van het EP faalt. Appellante heeft niet aannemelijk gemaakt dat het fosfaatrechtenstelsel een individuele en buitensporige last op haar legt. Vanwege de gezondheidsklachten van één van de maten heeft appellante in 2011 een melkrobot heeft aangeschaft en afgeschaald naar het aantal dieren dat met één robot gemolken kan worden (65-70 koeien). Vervolgens heeft zij in maart 2015 een tweede melkrobot aangeschaft om alsnog te kunnen gaan uitbreiden. Gezien het tijdstip waarop appellante deze investering heeft gedaan, acht het College die beslissing niet navolgbaar. Dat één van de maten vlak na de aanschaf van de tweede melkrobot arbeidsongeschikt werd, waardoor de uitbreiding op de peildatum nog niet gerealiseerd was, behoort tot het ondernemersrisico van appellante. In verband met overschrijding van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 van het EVRM veroordeelt het College verweerder en de Staat tot betaling van een vergoeding wegens de geleden immateriële schade.

De uitspraak op rechtspraak.nl