Rb. Rotterdam 9 maart 2020, ECLI:NL:RBROT:2020:1993

De rechtbank stelt vast dat eiser in al deze beroepszaken – net als in al zijn andere eerdere procedures bij de rechtbank – heeft verzocht om ontheffing van de verplichting het griffierecht te voldoen. De griffier heeft eiser bericht dat hij niet voldoet aan de voorwaarden die worden gesteld aan betalingsonmacht omdat hij de beschikking heeft over een hoger inkomen dan de beslagvrije voet. Eiser heeft vervolgens binnen de aanvullende termijn die hem door de griffier is geboden alsnog het griffierecht betaald. Gelet hierop zijn de beroepen niet reeds niet-ontvankelijk vanwege het verzuim het griffierecht niet binnen de gestelde termijn te voldoen. Niettemin is de rechtbank van oordeel dat deze zes beroepen kennelijk niet-ontvankelijk zijn omdat eiser zich schuldig maakt aan misbruik van recht. De rechtbank stelt daarbij voorop dat zij bevoegd is om zich ambtshalve te buigen over de vraag of in voorkomende gevallen misbruik is van recht, omdat die kwestie raakt aan de toegang tot de rechter (ECLI:NL:RVS:2018:291; ECLI:NL:RVS:2018:1636 en ECLI:NL:RVS:2018:4185). Voor deze ambtshalve beoordeling bestaat naar het oordeel van de rechtbank in het geval van eiser aanleiding omdat de rechtbank eerder het punt heeft bereikt dat zij bij volgende beroepen van eiser, behoudens aanwijzingen voor het tegendeel, uit zal gaan van misbruik van recht (ECLI:NL:RBROT:2019:4060). De aanvragen zien op bijzondere bijstand en op gegevens van derden uit de basisregistratie personen die hij als getuigen wil oproepen.

De uitspraak op rechtspraak.nl