HR 5 maart 2019, ECLI:NL:HR:2019:298

Poging handgranaten te kopen van een politie-informant, art. 26.1 WWM. Onrechtmatige “pseudo-koop” a.b.i. art. 126i Sv dan wel niet in de wet gereguleerde pseudo-verkoop? 1. Ontbreken van bevel a.b.i. art. 126.3 Sv. 2. Wettelijke grondslag door politie gehanteerde werkwijze? Art. 3 Politiewet. Ad 1. HR herhaalt relevante overwegingen uit ECLI:NL:HR:2003:AF7331 m.b.t. definitie van pseudo-koop. Hof heeft vastgesteld dat verdachte met politie-informant had afgesproken dat politie-informant handgranaten aan verdachte zou verkopen. ’s Hofs daarop gebaseerde oordeel dat geen sprake is van pseudo-koop a.b.i. art. 126i Sv getuigt niet van een onjuiste rechtsopvatting en is niet onbegrijpelijk. Ad 2. V.zv. middel betoogt dat sprake was van niet in de wet gereguleerde opsporingsmethode van pseudo-verkoop - welke methode erop neerkomt dat politie welbewust illegale goederen op de markt brengt zonder die in beslag te nemen - mist het feitelijke grondslag. Hof heeft immers vastgesteld dat aan verdachte niets is overhandigd en dat bij politie ook nooit de intentie aanwezig is geweest daadwerkelijk tot verkoop van handgranaten over te gaan. HR herhaalt relevante overwegingen uit ECLI:NL:HR:2011:BP0199 m.b.t. gedachte die ten grondslag ligt aan bijzondere opsporingsbevoegdheden in WvSv en voorwaarden waaronder niet specifiek in wet geregelde wijze van opsporing is toegestaan. Hof heeft overwogen dat art. 3 Politiewet 2012 als wettelijke basis kon dienen voor optreden van politie-informant, waarbij Hof i.h.b acht heeft geslagen op geringe inbreuk van dat optreden op privacy van verdachte. Daarin ligt oordeel besloten dat optreden van politie-informant niet meer dan beperkte inbreuk heeft gemaakt op grondrechten van verdachte en niet zeer risicovol is geweest voor integriteit en beheersbaarheid van de opsporing. Dat oordeel geeft niet blijk van een onjuiste rechtsopvatting en is evenmin onbegrijpelijk. Volgt verwerping.

De uitspraak op rechtspraak.nl