Rb. Rotterdam 15 februari 2011, ECLI:NL:RBROT:2011:BP5303

AFM heeft een bemiddelaar in kredietverstrekking een bestuurlijke boete van € 50.000 opgelegd wegens overtreding van artikel 6 van de Colportagewet in verbinding met artikel 3.4 Wet handhaving consumentenbescherming. Voorts heeft AFM een bestuurlijke boete van € 30.000 opgelegd aan een van de (middellijk) beleidsbepalers wegens het feitelijk leidinggeven aan deze overtreding. Tot slot heeft AFM besloten beide besluiten openbaar te maken. De voorzieningenrechter wijst de verzoeken om schorsing af. De bevoegdheid van de toezichthouder tot openbaarmaking van een bestuurlijk boete vervalt niet reeds omdat eerder is beslist tot openbaarmaking van een toezegging door de overtreder dat de overtreding zal worden gestaakt nu een dergelijke toezegging gelet op de tekst van artikel 2.23 lid 1 Whc niet noodzakelijkerwijs vergezeld hoeft te gaan van een beschikking dat geen last onder dwangsom of bestuurlijke boete wordt opgelegd, hetgeen in het geval van O&B blijkbaar ook niet is gebeurd. AFM heeft conform artikel 4.3 lid 2 Whc overeenstemming gezocht met de Consumentenautoriteit betreffende de uitleg van het begrip colportage. Zoals AFM ter zitting heeft betoogd bood artikel 2.7 lid 2 Whc in verbinding met artikel 3.4 lid 5 Whc tot 1 juli 2009 een bevoegdheidsgrondslag voor het opleggen van een bestuurlijke boete aan een feitelijk leidinggevende en kan die grondslag vanaf 1 juli 2009 worden gevonden in artikel 5:1 lid 3 Awb. Met AFM is de voorzieningenrechter van oordeel dat [A] als feitelijk leidinggever het verwijt kan worden gemaakt dat hij na het gesprek met AFM in maart 2009 niet heeft ingegrepen en de zaken op zijn beloop heeft gelaten. Dit niet ingrijpen kan volgens vaste strafrechtelijke jurisprudentie een feitelijk leidinggeven in de zin van artikel 51 lid 2 Sr opleveren

De uitspraak op rechtspraak.nl