Rb. Limburg 2 juli 2025, ECLI:NL:RBLIM:2025:6290

Betreft beroepen van een asfaltcentrale en twee bestuurders tegen drie aan hen opgelegde lasten onder dwangsom om overschrijding van de emissiegrenswaarden van MVP1 (PAK’s) en MVP2 (benzeen) binnen de gestelde begunstigingstermijn te beëindigen en beëindigd te houden (bestreden besluit I). Verweerder heeft op verzoek van de asfaltcentrale een maatwerkvoorschrift vastgesteld, waarbij tijdelijk een hogere emissie van benzeen is toegestaan dan de wettelijke norm. Het verzoek om dat ook voor PAK’s te doen heeft verweerder afgewezen. Dat besluit is onherroepelijk. Eisers hebben daarna verweerder verzocht de lasten onder dwangsom in te trekken dan wel te wijzigen. Ten aanzien van de emissie van benzeen heeft verweerder tijdelijk een hogere emissie toegestaan. Ten aanzien van PAK’s niet. Verweerder heeft de lasten onder dwangsom in zoverre aangepast (bestreden besluit II). De rechtbank is van oordeel dat sprake is van een overtreding wegens overschrijding van de wettelijke emissiegrenswaarden voor PAK’s en dat artikel 5.37 van het Abm (de erkende maatregel) niet aan handhaving in de weg stond. Er was ook geen sprake van concreet zicht op legalisatie of andere bijzondere omstandigheden die aan handhaving in de weg stonden. Verweerder hoefde verder de begunstigingstermijn niet af te stemmen op de tijd die het bedrijf nodig heeft gehad om een koolstoffilter te plaatsen. Tevens heeft verweerder bij het bestreden besluit II het verzoek om de lasten (ook) ten aanzien van PAK’s te wijzigen en de bestreden besluiten ook in zoverre te herzien, mogen afwijzen. De rechtbank verklaart de beroepen tegen de bestreden besluiten I en II ongegrond. Asfaltcentrale, lasten onder dwangsom, ZZS (zeer zorgwekkende stoffen), MVP1 (PAK’s), MVP2 (benzeen), artikel 2.5 van het Activiteitenbesluit milieubeheer (Abm), BRL9320 (erkende maatregel), concreet zicht op legalisatie, maatwerkvoorschrift, lengte begunstigingstermijn.

De uitspraak op rechtspraak.nl