Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba 1 september 2017, ECLI:NL:OGHACMB:2017:103

Ongewenstverklaring BES. Het Europese deel van Nederland, het Caribisch deel van Nederland (de BES-eilanden), Aruba, Curaçao en Sint Maarten zijn per 10 oktober 2010 'separate territories' voor de toepassing van de artikelen 2 en 3 van het Vierde Protocol bij het EVRM en artikel 12 IVBR. De kern van artikel 3 van het Vierde Protocol bij het EVRM en artikel 12, vierde lid, van het IVBPR is, dat appellant recht heeft op terugkeer naar, toegang tot en rechtmatig verblijf in zijn eigen land en hij niet mag worden uitgezet uit zijn eigen land. Omdat appellant in Europees Nederland is geboren, is dat zijn eigen land. De ongewenstverklaring betekent dat hij niet meer op de BES-eilanden mag verblijven. De toegang tot en verblijf in zijn eigen land, Europees Nederland, wordt door de aangepaste voorbehouden niet beperkt. Voorts wordt het recht van appellant om zich vrijelijk te verplaatsen en om vrijelijk zijn verblijfplaats te kiezen, als bedoeld in artikel 2, eerste lid, van het Vierde Protocol bij het EVRM en artikel 12, eerste lid, van het IVBPR niet onevenredig beperkt, omdat de ongewenstverklaring van appellant alleen geldt voor de BES eilanden en niet voor Europees Nederland, Aruba, Curaçao en Sint Maarten. In de Wtu BES noch elders is bepaald dat de staatsecretaris bij de toepassing van zijn bevoegdheid om een burger van de Europese Unie ongewenst te verklaren in aanmerking dient te nemen of het gedrag van de desbetreffende persoon een actuele, werkelijke en voldoende ernstige bedreiging vormt voor een fundamenteel belang van de samenleving. DE BES is een LGO en de bepalingen over de vraag of een persoon een actuele bedreiging vormt zijn niet van toepassing.

De uitspraak op rechtspraak.nl