Hof Arnhem-Leeuwarden 24 december 2013, ECLI:NL:GHARL:2013:9906

Aanspraak op een bruidsschat. De vrouw heeft reeds in Iran haar bruidsschat opgeëist en de Iraanse rechter heeft vastgesteld dat de man deze aan haar dient te betalen. Met inachtneming van de in de jurisprudentie ontwikkelde vereisten (Bontmantel-arrest) komt het hof tot het oordeel dat gewicht moet worden toegekend aan de uitspraken van de Iraanse rechter en dat daaraan gezag kan worden toegekend. Het hof beoordeelt de vordering van de vrouw ter zake de bruidsschat dan ook in het licht van de uitspraken van de Iraanse rechter. Gelet op de rechtsverhouding tussen partijen waaruit de bruidsschatvordering voortkomt is duidelijk dat het gaat om een door partijen zelf overeengekomen verbintenis, zodat sprake is van een overeenkomst. De vraag naar het bestaan van een aanspraak op de bruidsschat dient te worden beoordeeld naar het recht waarnaar die aanspraak tot stand zou zijn gekomen, waarbij zoveel mogelijk dient te worden aangesloten bij de bedoeling van partijen. Naar het oordeel van het hof dient te worden aangenomen dat partijen de in het huwelijkscontract opgenomen bepaling ter zake de bruidsschat naar Iraans recht zijn overeengekomen. Beide partijen hebben zich uitgesproken over het karakter van de bruidsschat. De bruidsschat naar Iraans recht heeft naar het oordeel van het hof een geheel eigen karakter waardoor zij niet gelijk is te stellen aan partneralimentatie of een huwelijksvermogensrechtelijke aanspraak. De bruidsschat kan dan ook niet worden ondergebracht in een van deze rechtsfiguren en laat daarmee andere nevenvoorzieningen in beginsel onverlet. Betaling van de bruidsschat houdt wel verband met een onderhoudsverplichting van de man en een onderhoudsbehoefte van de vrouw, in die zin dat het rendement op het mogelijke vermogen van de vrouw haar behoeftigheid zal verlagen en de eventuele schuld die de man moet aangaan om de bruidsschat te voldoen zijn draagkracht zal verlagen.

De uitspraak op rechtspraak.nl