Rb. Rotterdam 7 maart 2019, ECLI:NL:RBROT:2019:1744

De minister heeft geweigerd om handhavend op te treden tegen het Pieter Baan Centrum (PBC) wegens het niet hebben van een klachtenregeling in de zin van de Wet kwaliteit, klachten en geschillen zorg (Wkkgz). Omdat hoofdstuk 3 van de Wkkgz noch het Uitvoeringsbesluit Wkkgz regels geeft over de termijn waarbinnen een klacht op basis van een krachtens de Wkkgz vast te stellen klachtregeling moet worden ingediend, evenmin met betrekking tot gedragingen die – zoals in dit geval – hebben plaatsvonden voordat de Wkkgz in werking is getreden, gelet op de omstandigheid dat eiser ter zitting heeft aangevoerd te overwegen aanspraak te maken op een schadevergoeding en eiser onweersproken heeft gesteld dat de strafrechtelijke uitspraak, waarbij het diagnostisch onderzoek vanuit het PBC een rol heeft gespeeld, nog niet onherroepelijk is, houdt de rechtbank het er voor dat eiser een aanvraag in de zin van artikel 1:3, derde lid, van de Awb heeft gedaan. Gelet op de duidelijke tekst van artikel 1, eerste en vierde lid, van de Wkkgz, de bij die tekst aansluitende doorlopende integrale toelichting en de bedoeling van de regering om de rechten van de patiënt zoveel mogelijk te versterken en te verduidelijken is de rechtbank van oordeel dat voor zorg in de zin van diagnostisch onderzoek als thans in geding hoofdstuk 3 van de Wkkgz niet is uitgesloten, zodat de zorgaanbieder die verantwoordelijk is voor de zorg die binnen het PBC wordt verleend dient te beschikken over een klachtenregeling. Dat de regering de toepassing van de Wkkgz (inmiddels) wil uitsluiten voor justitiële inrichtingen (artikel IV van wetsvoorstel 33 844, dat aanhangig is bij de Tweede Kamer), doet hier niet aan af, want dit voorstel is (nog) niet tot wet verheven. Uit het voorgaande volgt dat het bestreden besluit een deugdelijke motivering ontbeert, omdat hoofdstuk 3 van de Wkkgz, anders dan verweerder stelt, wel van toepassing is op het PBC, althans op DJI als zorgaanbieder.

De uitspraak op rechtspraak.nl