Rb. Rotterdam 7 februari 2013, ECLI:NL:RBROT:2013:6222

De rechtbank is van oordeel dat in voldoende mate vaststaat dat de dieren de verwonding en aandoeningen reeds hadden voor het transport en dat deze verwondingen en aandoeningen ertoe leidden dat de dieren zich niet op eigen kracht pijnloos konden voortbewegen. Het behoort tot de verantwoordelijkheid van de chauffeur om de dieren op een dusdanige wijze op te laden dat hij ze goed kan zien, zodat hij zich ervan kan vergewissen dat de dieren in overeenstemming met de technische voorschriften in Bijlage I van de Transportverordening worden vervoerd. In beginsel dient van de juistheid van een op ambtseed of ambtsbelofte opgemaakt en ondertekend boeterapport te worden uitgegaan. De stellingen van eiseres nopen - in het licht van de uitgebreide en goed gedocumenteerde diergeneeskundige verklaringen - niet tot afwijking van dit uitgangspunt. Voor zover eiseres met haar stellingen betoogt dat verweerder haar in de gelegenheid had moeten stellen contra-expertises te doen uitvoeren, slaagt dit betoog niet. Titel 5.2 van de Awb en de hier overigens van toepassing zijnde regelgeving bevat immers geen verplichting daartoe. Vaststaat dat de normale bedrijfsvoering van eiseres bestaat uit het vervoeren van varkens. De gedragingen hebben in die sfeer plaatsgevonden en zijn dus toe te rekenen aan eiseres. Dat de juridische kwalificatie van een gedraging hetzelfde is, maakt het weliswaar eenzelfde feit maar niet hetzelfde feit. Van dubbele bestraffing is dan ook evident geen sprake. De wetgever heeft reeds een afweging gemaakt welke boete bij een bepaalde overtreding evenredig moet worden geacht. Het met de Transportverordening, de Gwwd en de Regeling bestuurlijke boetes Gwwd gediende doel - het waarborgen van dierenwelzijn - staat voorop. De hoogte van de boete als hier aan de orde acht de rechtbank als zodanig niet onredelijk. De rechtbank is van oordeel dat van feiten of omstandigheden voor matiging van de boetebedragen niet is gebleken.

De uitspraak op rechtspraak.nl