Rb. Roermond 9 september 2008, ECLI:NL:RBROE:2008:BF0729

De rechtbank heeft zich gebogen over de vraag of verweerder in het kader van de toepassing van de Arbowet wel bevoegd was tot het stellen van eis. Dienaangaande overweegt de rechtbank, dat artikel 27 van de Arbowet zelf geen bevoegdheidsvoorwaarden formuleert. Mede gelet op de memorie van toelichting bij de Arbowet impliceert die bepaling echter, dat indien sprake is van overtreding van een wettelijk voorschrift, verweerder bevoegd is tot het stellen van een eis. Met het stellen van een eis wordt immers beoogd een wettelijk voorschrift voor de werkgever, aan wie beleidsruimte is gegeven ter invulling van doelvoorschriften, te concretiseren. Indien een gestelde eis niet wordt nageleefd, wordt handhaving met een bestuurlijke boete of strafrechtelijke vervolging mogelijk. Nu verweerder zich op het standpunt heeft gesteld dat sprake is van een overtreding en eiseres dat heeft betwist, dient de vraag te worden beantwoord of verweerder op goede gronden, met inachtneming van de aan de werkgever toekomende beleidsruimte, heeft vastgesteld dat eiseres de artikelen 5.2. en 5.3. van het Arbobesluit heeft overtreden. De door verweerder gehanteerde norm van maximaal 25 kg per persoon vloeit voort uit de NIOSH-methode en aannemelijk is dat deze methode reeds veelvuldig in Nederland wordt gebruikt om in een gegeven tilsituatie uit te rekenen wat het toelaatbare gewicht is. In de nota van toelichting bij het Arbobesluit wordt ook verwezen naar deze methode en nu de rechtbank ook overigens geen reden ziet het gebruik van deze methode onjuist te achten, komt zij tot het oordeel dat verweerders beleid op een deugdelijke grondslag berust. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zijn beleid juist toegepast door vast te stellen dat het tillen van ruiten van ongeveer 80 kg per stuk met meerdere personen een gezondheidsgevaar oplevert, omdat alsdan niet gegarandeerd is dat het maximaal door één persoon te tillen gewicht 25 kg bedraagt.

De uitspraak op rechtspraak.nl