Rb. Almelo 26 oktober 2007, ECLI:NL:RBALM:2007:BB6684

Eiseres stelt dat verweerder bij de totstandkoming van het primaire besluit onzorgvuldig heeft gehandeld doordat het advies van de monumentencommissie waarop verweerder zijn besluitvorming heeft gebaseerd (in casu de redengevende omschrijving) niet op de juiste wijze tot stand is gekomen. Voorts stelt eiseres dat verweerder de vergewisplicht ex artikel 3:9 van de Awb heeft geschonden. Volgens eiseres houdt deze vergewisplicht in dat verweerder, alvorens een advies over te nemen, hij nader onderzoek uit moet (laten) voeren naar de inhoud van het advies. Ten aanzien hiervan overweegt de rechtbank op dat uit vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (hierna: de Afdeling) het navolgende blijkt. Ter beoordeling van onder andere de monumentale waarde van objecten heeft de wetgever in artikel 15, eerste lid, van de Monumentenwet 1988 het vereiste van het inschakelen van een commissie op het gebied van de monumentenzorg geregeld. Bij de beantwoording van de vraag of een object dermate waardevol is dat dit object aangemerkt zou moeten worden als gemeentelijk monument, moet in de regel aan het advies van een monumentencommissie groot gewicht worden toegekend. Hoewel verweerder aan dit advies niet gebonden is en de verantwoordelijkheid voor de beoordeling of een object al dan niet monumentwaardig is bij hem berust, mag verweerder aan dit advies in beginsel doorslaggevende betekenis toekennen. Het overnemen van een advies van de monumentencommissie behoeft in de regel geen nadere toelichting, tenzij de aanvrager of een derde-belanghebbende een tegenadvies overlegt van een ander deskundig te achten persoon of instantie. Dit is anders indien het advies naar inhoud of wijze van totstandkoming zodanige gebreken vertoont dat verweerder dit advies niet – of niet zonder meer – aan zijn besluitvorming ten grondslag had mogen leggen. Vorenstaande betekent reeds dat eiseres’ interpretatie van de reikwijdte van artikel 3:9 van de Awb niet juist - want veel te ruim - is.

De uitspraak op rechtspraak.nl