Conclusie A-G Knigge 12 september 2006, ECLI:NL:PHR:2006:AX3752

1. Ondertekening pv door raadsheer bij ontstentenis vz. en griffier. 2. Art. 359.1 Sv vordering in uitspraak. 3. Strafmotivering, fraudebedrag en fiscaal pleitbaar standpunt. 4. Compensatie door voortvarende appèlbehandeling van overschrijding redelijke termijn in eerste aanleg. 5. Geen belang bij klacht voorlopige hechtenis. 6. Teruggave waarborgsom. Ad 1. Zittings-pv houdt in dat het door vz. en griffier is vastgesteld en door oudste raadsheer is ondertekend. HR: Nu de oudste raadsheer bij ontstentenis van griffier en vz. het pv heeft ondertekend, moet het ervoor worden gehouden dat deze raadsheer het pv, alvorens dit te ondertekenen, opnieuw heeft vastgesteld. Ad 2. In ’s hofs arrest is de inhoud van de vordering van de AG weergegeven. De klacht dat het arrest niet die vordering bevat, faalt bij gebrek aan feitelijke grondslag. Ad 3. Ter terechtzitting is aangevoerd dat van het bij de strafoplegging in aanmerking te nemen fraudebedrag geen acht dient te worden geslagen op de te weinig betaalde omzetbelasting voorzover verdachte daarvoor in fiscale zin een pleitbaar standpunt had. HR: Het hof heeft niet onbegrijpelijk overwogen dat verdachte, kennelijk mede namens X Ltd, met de Belastingdienst een vaststellingsovereenkomst heeft gesloten, uitmondend in een door verdachte en/of genoemde vennootschap te betalen bedrag van € 1.071.786,- en dat de a.g.v. de bewezenverklaarde opzettelijk gedane onjuiste aangiften te weinig betaalde belasting, het nadeel dus, op dat bedrag moet worden gesteld. Het hof mocht als een bij de strafoplegging in acht te nemen factor van dat verzwegen bedrag uitgaan en kon in het midden laten of i.c. sprake was van een pleitbaar standpunt in fiscale zin. Ad 4. HR herhaalt toepasselijke overwegingen uit HR NJ 2006, 206. In aanmerking genomen dat de redelijke termijn in eerste aanleg met ruim 4 maanden is overschreden en voorts dat de berechting in feitelijke aanleg in totaal ruim 3 jaar en 5 maanden heeft geduurd, is ’s hofs oordeel dat bedoelde overschrijding door de voortvarende appèlbehandeling is gecompenseerd, onjuist noch onbegrijpelijk. Ad 5. Verdachte mist redelijk belang bij klacht over voorlopige hechtenis nu de bestreden uitspraak op de datum van het arrest van de HR onherroepelijk wordt en het (geschorste) bevel tot voorlopige hechtenis zijn kracht verliest. Ad 6. Nu de verdediging het verzoek tot teruggave van de waarborgsom in appèl niet afzonderlijk heeft gemotiveerd ex art. 85 Sv, en in aanmerking genomen dat opheffing van de voorlopige hechtenis ex art. 86.3 Sv zonder meer tot teruggave van de waarborgsom leidt, heeft het hof dat verzoek, niet onbegrijpelijk, niet opgevat als een zelfstandig verzoek ex art. 85 Sv waarop het een afzonderlijke beslissing had te geven, maar als een vermelding van het noodzakelijk gevolg van de verzochte opheffing van de voorlopige hechtenis. Dat neemt niet weg dat teruggave van de gestorte waarborgsom alsnog ex art. 85 Sv kan worden verzocht. HR merkt nog op: In het geval dat sprake is van een geschorst bevel tot voorlopige hechtenis waarbij zekerheid is gesteld en een waarborgsom is gestort, brengt de enkele omstandigheid dat de einduitspraak onherroepelijk wordt, waardoor het (geschorste) bevel tot voorlopige hechtenis zijn kracht verliest, niet mee dat de waarborgsom dient te worden teruggegeven. Immers ook dan kan, indien een vrijheidsstraf is opgelegd die de duur van de ondergane voorlopige hechtenis overtreft, het voortduren van de zekerheid noodzakelijk zijn met het oog op art. 80.2.2° Sv, t.w. dat betrokkene zich niet aan de tul. van de vrijheidsstraf zal onttrekken. Hoewel in die situatie geen sprake meer is van een rechter die bevoegd is beslissingen te geven m.b.t. de voorlopige hechtenis, brengt redelijke wetstoepassing mee dat een verzoek ex art. 85 Sv in een dergelijke situatie dient te worden gericht tot en moet worden beoordeeld door de rechter die vóór het onherroepelijk worden van de einduitspraak te dien aanzien bevoegd was.

De uitspraak op rechtspraak.nl